ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Από τον Μάιο του 2015 κλήθηκα να αναλάβω το συντονισμό μιας νέας δομής
φιλοξενίας για Ασυνόδευτους Ανήλικους της PRAKSIS, στα Πετράλωνα. Σκε-
πτόμενος αυτή την τόσο ευάλωτη πληθυσμιακή ομάδα και πριν ακόμα αναλά-
βω τα καθήκοντά μου, προσπάθησα να ενημερωθώ όσο καλύτερα μπορούσα
για την ανθρωπογεωγραφία, τα δικαιώματα, το νομικό πλαίσιο και τις προοπτι-
κές των παιδιών αυτών που φθάνουν στην Ελλάδα με κάθε ρίσκο.
Τίποτα δεν θα μπορούσε να με προετοιμάσει για αυτά που θα βίωνα στη
συνέχεια, ερχόμενος σε άμεση επαφή με αυτά τα παιδιά μέσα από το πρόγραμ-
μα στέγασης «PRAKSIS Π». Το πρώτο πράγμα που έμαθα, συζητώντας μαζί
τους, είναι το πώς αυτά τα παιδιά χάνουν ένα σημαντικό μέρος της παιδικότη-
τάς τους, προκειμένου να καταφέρουν να επιβιώσουν σε ένα τόσο επικίνδυνο
ταξίδι. Διακινητές, traffickers, συνοριοφύλακες, με κανένα σεβασμό προς την
ανθρώπινη ζωή, ταξίδι κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες και με μόνη
σκέψη την ελπίδα να βρεθούν σε έναν τόπο που η ζωή τους θα πάψει να βρί-
σκεται σε κίνδυνο.
Μετά από ένα χρόνο εργασίας στο Κέντρο Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανη-
λίκων μαζί με τη διεπιστημονική ομάδα του κέντρου και συνεργαζόμενος με
δημόσιους φορείς, διεθνείς οργανισμούς και εθελοντές, συνειδητοποίησα ότι
υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά πασχίζουν για το βέλτιστο συμφέρον αυ-
τών των παιδιών και που είναι διατεθειμένοι να ξεπεράσουν ακόμα και τα όρια
του εαυτού τους για να απαντήσουν στις ανάγκες τους.
Μέσα από τη διαδικασία ένταξής τους σε μια τόσο διαφορετική για αυτά
πραγματικότητα, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τα «αληθινά» παιδιά που ήταν
κρυμμένα πίσω από θλιμμένα και αγριεμένα βλέμματα. Το «ευχαριστώ» από
αυτά τα παιδιά το έχω ακούσει πολλές φορές, κάθε φορά όμως με κάνει να
νιώθω περισσότερο «ένοχος»… Ευχαριστώ γιατί; Γιατί μου δίνεις φαγητό; Γιατί
μπορώ να πάω σχολείο; Γιατί όταν είμαι άρρωστος μπορείς να μου παρέχεις τη
φροντίδα που έχω ανάγκη; Γιατί δεν φοβάμαι να βγω έξω να παίξω; Όλα αυτά
για ένα παιδί εδώ στην Ελλάδα είναι δεδομένα…
Τελικά όμως, μέσα από αυτή τη δύσκολη και γεμάτη ματαιώσεις διαδικασία
ένταξης των παιδιών αυτών στην ελληνική κοινωνία, θεωρώ επιτυχία το να
μπορείς να φέρεις πίσω το χαμόγελο στα πρόσωπά τους, να τα βοηθήσεις να
εκφράσουν τις επιθυμίες τους και κυρίως να τα στηρίξεις στο σχεδιασμό στό-
χων για το μέλλον τους.
Ανδρέας Δήμου,
Συντονιστής PRAKSIS Π για το 2015
