ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Από τον Οκτώβριο μέχρι το τέλος του 2015, βρισκόμουν στην Κω, στη Λέρο και
τη Σάμο με τις κινητές μονάδες πρωτοβάθμιας υγείας και κοινωνικής στήρι-
ξης. Εκείνους τους μήνες, αντιμετωπίζαμε ακόμα μεγάλους αριθμούς αφίξεων
και τα σύνορα ήταν ακόμα ανοιχτά.
Θα μπορούσα να μιλήσω για τις αμέτρητες ιστορίες ανθρώπων που μας
περιέγραψαν τα δύσκολα ταξίδια τους, για τις μέρες χωρίς φαγητό και νερό.
Θα μπορούσα να μιλήσω για τα δύσκολα περιστατικά υγείας
–
εγκυμοσύνες,
παιδιά με ειδικές ανάγκες και ανθρώπους με χρόνιες παθήσεις χωρίς καμία
πληροφορία για το πού θα βρίσκονται αύριο, πόσες δυσκολίες έχουν ακόμα
μπροστά τους και πού θα φτάσουν στο τέλος αυτού του δύσκολου ταξιδιού. Θα
μπορούσα να μιλήσω για τη δυσκολία συντονισμού μεταξύ των οργανώσεων
αλλά και με τις τοπικές αρχές
–
ειδικά στην αρχή οπού αυξήθηκαν απότομα τα
νούμερα οργανώσεων και εθελοντών με παρουσία στα νησιά.
Αλλά θα μιλήσω για τα χαμόγελα, την ελπίδα, την άριστη συνεργασία με
τις άλλες οργανώσεις και τους εθελοντές για να καταφέρουμε όλοι μαζί να
καλύψουμε όσο πιο πολλές ανάγκες μπορούσαμε.
Θα μιλήσω για την εικόνα που μου έχει μείνει πιο έντονα χαραγμένη στο
μυαλό. Το καράβι από τη Λέρο για την Αθήνα, που έφευγε τρεις φορές τη βδο-
μάδα. Εκατοντάδες άνθρωποι που είχαν περάσει κρύα βράδια στο Φαρμακο-
νήσι και στη Λέρο να επιβιβάζονται στο καράβι για την Αθήνα, ανήσυχοι αλλά
και ανακουφισμένοι. Η Ευρώπη λίγο πιο κοντά. Τα πρόσωπα των αγαπημένων
τους ανθρώπων στη Γερμανία, την Αυστρία, τη Σουηδία κ.λπ.. λίγο πιο απτά.
Και η ελπίδα, ότι σε λίγο θα έχουν «σπίτι», λίγο πιο ορατή.
Λενιώ Καψάσκη,
Συντονίστρια Ιατρικών Υπηρεσιών
