ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Υπάρχουν γυναίκες. Δεν σε κοιτάνε σχεδόν ποτέ. Όσες όμως το κάνουν σε
κοιτάνε με ευγνωμοσύνη και ένα αμυδρό χαμόγελο. Υπάρχουν και άντρες που,
ενώ είναι μούσκεμα ολόκληροι, σου φιλάνε τα χέρια για ένα ζευγάρι κάλτσες
που τους έδωσες. Και όσο εσύ τα τραβάς ντροπιασμένος, τόσο πιο σφικτά στα
κρατάνε. Και υπάρχουν και τα παιδιά... Αυτά που αποτραβιούνται από σένα
και ζητάνε τη μαμά τους. Τα άλλα που γαντζώνονται στην αγκαλιά σου και
ψάχνουν να βρουν το χέρι σου να το κρατήσουν κι εσύ σφίγγεις τα δόντια να
μην κλάψεις και χάσουν το στήριγμά τους. Υπαρχουν, όμως, και δύο ή τρία
παιδιά μέσα στις χιλιάδες που έρχονται σε μια νύχτα, τα οποία δεν κάνουν τί-
ποτα. Ούτε κλαίνε, ούτε αποτραβιούνται, ούτε σε αγκαλιάζουν. Σε ακολουθούν
και κάνουν ό,τι τους πεις. Κάθονται αδιαμαρτύρητα, μουσκεμένα, τουρτουρίζο-
ντας, με ένα ήρεμο βλέμμα. Και λίγο πριν φύγεις για να πας στους επόμενους
σε κοιτάνε στα μάτια. Και σου πετάνε στους ώμους σου όλες τις ενοχές του
κόσμου...
Βάιος Πολυχρονίδης,
Στέλεχος Ομάδας Διασωστών
