ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Ένα χειμωνιάτικο πρωί, στις αρχές Φλεβάρη, επικρατούσαν θυελλώδεις βοριάδες,
πολύ χαμηλή θερμοκρασία και χιονόπτωση. Ήταν προφανές ότι δεν υπήρχαν πι-
θανότητες άφιξης κάποιας βάρκας. Είχαμε βάρδια στο νότιο μέρος του νησιού στο
πρόγραμμα RESCUE και πραγματοποιούσαμε την καθορισμένη περιπολία. Ξαφνι-
κά, ενώ βρισκόμασταν στο σημείο ΚΑΤΙΑ και τακτοποιούσαμε τα ενδύματα και τα
υποδήματα που διανέμαμε στους πρόσφυγες μέσα στο βανάκι, ήρθε ένα μήνυμα
στο υπηρεσιακό κινητό ότι κάποιος είδε μια βάρκα στον βορρά. Αμέσως κατευ-
θυνθήκαμε βόρεια πιστεύοντας ότι θα έχει γίνει κάποιο λάθος διότι ήταν αδύνατο
λόγω καιρού. Ενώ ψάχναμε για τη βάρκα ελέγχοντας με τα κιάλια και κάνοντας
συχνές στάσεις, η χιονόπτωση δυνάμωνε. Μετά από λίγη ώρα σε μια στροφή μετά
τα Μυστεγνά η κυκλοφορία εμποδιζόταν από ένα σταματημένο αυτοκίνητο, ενώ
κάποιοι άνθρωποι βρίσκονταν στην άκρη του δρόμου. Ήταν οι πρόσφυγες που
αναζητούσαμε.
Σε εκείνο το σημείο υπήρχαν 13 άτομα οι οποίοι είχαν καταφέρει να φτάσουν
στην ακτή και να βρουν το δρόμο. Ήταν 2 οικογένειες από το Αφγανιστάν που
αποτελούνταν από ηλικιωμένους αλλά και 6 παιδιά με τους γονείς τους. Τα παιδιά
ήταν ηλικίας από 2 έως 12 ετών. Όλα τα μέλη της βάρκας ήταν ντυμένα με λεπτά,
ακατάλληλα για τις καιρικές συνθήκες, ρούχα ενώ είχαν συμπτώματα υποθερμίας,
ρίγη, κρύο και ωχρό δέρμα, δυσκολία στην ομιλία αλλά και απάθεια. Βρίσκονταν σε
μια απελπιστική κατάσταση. Επίσης είχαν όλοι ένα κοινό χαρακτηριστικό. Από το
μικρό κοριτσάκι που ήταν μόλις 2 ετών μέχρι και τον πιο ηλικιωμένο πρόσφυγα,
είχαν όλοι χαλασμένα δόντια, πράγμα που φανέρωνε το χαμηλό βιοτικό επίπεδο
των 2 οικογενειών. Στην προσπάθειά μας να τους επαναφέρουμε στα φυσιολογικά
επίπεδα θερμοκρασίας, τους τυλίξαμε με κουβέρτες, στη συνέχεια τους βάλαμε
στο βανάκι και τους δώσαμε τροφή, νερό και hot packs για να νιώσουν καλύτερα.
Αμέσως μόλις βρίσκονταν σε θέση να μας μιλήσουν, τους ρωτήσαμε τον λόγο που
αποφάσισαν να διασχίσουν το φουρτουνιασμένο Αιγαίο βλέποντας τις εξαιρετικά
ακατάλληλες καιρικές συνθήκες. Η απάντηση ήταν σοκαριστική. Το μεγαλύτερο
κορίτσι ηλικίας 12 ετών μας είπε πως εκείνη τη μέρα ο διακινητής χρέωνε 250
ευρώ το άτομο σε αντίθεση με τις προηγούμενες και επόμενες μέρες όπου η τιμή
ανερχόταν στα 2.500 με 3.000 ευρώ.
Μου έκανε εντύπωση και με εξόργισε ιδιαίτερα το γεγονός ότι κάποιοι
«άνθρωποι» κοστολογούν μια ανθρώπινη ψυχή για 250 ευρώ. Τέλος, η μεγαλύ-
τερη συγκίνηση μου προκλήθηκε όταν φτάσαμε στο σημείο όπου βρίσκονταν οι
πρόσφυγες και πήρα στην αγκαλιά μου ένα τετράχρονο κοριτσάκι και κοιτάζοντας
το στα μάτια αντίκρισα ένα δάκρυ το οποίο είχε παγώσει.
Γκιώκα Ζωή,
Νοσηλεύτρια, Πρόγραμμα Διασωστών
και στον Μαντάμαδο
