ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Από τον Οκτώβριο του 2015 μέχρι σήμερα, ζω την πιο έντονη εμπειρία της
ζωής μου. Περνώντας μέσα από τους καταυλισμούς και τα κέντρα φιλοξενίας,
ήρθα σε επαφή με αμέτρητους ανθρώπους που ο καθένας έχει τη δική του
ιστορία. Τα πρόσωπα εναλλάσσονται συνεχώς, αλλά όλοι αφήνουν το στίγμα
τους. Κανείς δε θα περίμενε μια τέτοια διαπολιτισμική επαφή. Κανείς δε θα
περίμενε μια τέτοια συνύπαρξη. Και όμως... Όποιο κι αν είναι το πολιτικό και
οικονομικό παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες των ανθρώπων που μεταναστεύ-
ουν, είναι μικρό μπροστά στη δύναμη και την καλοσύνη που τους διέπει.
Μαζί με τους συναδέλφους αντιμετωπίσαμε τις σκληρές επιπτώσεις της
γραφιοκρατίας και τις συνέπειες της ρευστής πολιτικής κατάστασης. Πώς η
κωλυσιεργία στις εκάστοτε υπηρεσίες και η έλλειψη οργανωμένου συστήματος
επιβάλλει στους ανθρώπους να αναμένουν επί μέρες έως εβδομάδες και μήνες
σε αντίξοες συνθήκες (κρύο, βροχή, καύσωνας, εγκλεισμός, συνωστισμός), οι
οποίες με τη σειρά τους προκαλούν πληθώρα δυσλειτουργιών. Παθολογικές
και ψυχικές ασθένειες εκδηλώνονται σε συνάρτηση με τη χρονοβόρα αναμονή
και την αβεβαιότητα του επόμενου βήματος. Τα έντονα επεισόδια μετατραυ-
ματικού στρες θα εκδηλωθούν όταν πια ο οργανισμός φτάσει στο στόχο του,
όταν νιώσει ασφάλεια. Έως τότε, ερχόμενοι στο νησί και διαμένοντας εδώ βρί-
σκονται σε κατάσταση επιβίωσης, σε εγρήγορση, ή αλλιώς, σε μετάβαση. Εκδη-
λώνονται συμπτώματα ψυχικών διαταραχών και κρίσεις άγχους, που σύντομα
πρέπει να αντιμετωπιστούν για να συνεχιστεί το ταξίδι.
Η κάθε δομή φιλοξενίας αποτελεί ένα ζωντανό οργανισμό που παλεύει για
μια κανονικότητα. Τα παιδιά, με την προσαρμοστικότητα που τα χαρακτηρίζει,
μας εντυπωσίασαν με τη σοφή αντίδρασή τους. Όπου κι αν βρίσκονται, θα
παίζουν, θα ζωγραφίζουν και θα κάνουν καινούργιους φίλους. Οι έφηβοι θα
συνεχίζουν να αμφισβητούν το σύστημα και να ερωτεύονται. Οι ενήλικες θα
παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο. Οι ηλικιωμένοι θα φυλάνε σαν θησαυρό τις
αναμνήσεις της ζωής τους. Στόχος μας είναι να στηρίζουμε αυτό τον πολυμορ-
φικό οργανισμό και να φροντίζουμε τις πληγές ώστε να στέκεται στα πόδια του.
Έργο διόλου εύκολο.
Μαριλίζ Καράκοντη-Διόλατζη,
Μυτιλήνη, Λέσβος
