ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Ήταν μόλις είχα ξεκινήσει να εργάζομαι στο PRAKSIS Π Κέντρο Φιλοξενίας
Ασυνόδευτων Ανηλίκων στην Κω. Το κέντρο τότε ήταν βραχυπρόθεσμης φι-
λοξενίας και τα παιδιά έρχονταν και έφευγαν μέσα σε πολύ μικρό χρονικό
διάστημα παραμονής, δεκαπέντε μέρες κατά μέσο όρο.
Στο Κέντρο Φιλοξενίας εκείνο τον καιρό φιλοξενούνταν ένα παιδί περιθω-
ριοποιημένο από τα άλλα, αλλά ιδιαίτερα έξυπνο, ώριμο και συνειδητοποιη
μένο για την ηλικία του. Ήταν απαραίτητο να έρθω κοντά του, να τον κάνω
να μας εμπιστευτεί και εν τέλει να καταστήσω τη σύντομη παραμονή του πιο
άνετη και ευχάριστη. Ωστόσο, δεν κατάφερα να κάνω πολλά λόγω της ταχύτη-
τας με την οποία γίνονταν τότε οι διαδικασίες στο Κέντρο.
Λίγο πριν την αποχώρησή του προς κάποιο Κέντρο Φιλοξενίας στην ηπει-
ρωτική Ελλάδα, έπεσε θύμα χειροδικίας από κάποιον συμπατριώτη του. Τον
πήρα στην άκρη και του είπα ότι είδα το περιστατικό, αλλά δυστυχώς
–
καθώς
θα έφευγε σε λίγη ώρα
–
δεν προλαβαίνουμε να μιλήσουμε με το άλλο παιδί και
να λύσουμε το θέμα. Παρ’ όλ’ αυτά, του είπα ότι η μεταφορά του σε ένα νέο για
αυτόν Κέντρο Φιλοξενίας, σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου κύκλου στη ζωή
του, μιας νέας αρχής. Και τον συμβούλεψα στο μέλλον να μην επιτρέπει σε άλ-
λους να τον στεναχωρούν και να του φέρονται χωρίς σεβασμό και αξιοπρέπεια.
Τον συγκεκριμένο δεν τον είχα δει να χαμογελάει ποτέ. Καθώς πήγαινε
προς το ταξί που θα τον πήγαινε στο λιμάνι, όμως, γύρισε και με κοίταξε με
ένα λαμπερό χαμόγελο, γεμάτος ευγνωμοσύνη και ελπίδα ότι σύντομα θα βρει
κι άλλους ανθρώπους που θα του συμπεριφέρονται με σεβασμό και θα τον
καταλαβαίνουν.
Κυριάκος Στεφανής,
Συντονιστής Κέντρου Φιλοξενίας
Ασυνόδευτων Ανηλίκων, Κως
