«Θέλω να βρω μια δουλειά. Αυτό είναι
όλο. Ό,τι δουλειά να ’ναι, εγώ δεν τη
φοβάμαι τη δουλειά. Αλλά τι να κάνω
αφού δεν με παίρνουν πουθενά; Όλο
μου λένε ότι θα με πάρουν τηλέφωνο
και δεν με παίρνουν. Μπορεί να φταίει
που είμαι από Αλβανία, δεν ξέρω.
Δεν μου αρέσει που τα παιδιά μου
δουλεύουν στο δρόμο, αλλά πώς θα
ζήσουμε;»
Μαρία Κ.,
Μητέρα παιδιών που δουλεύουν
στους δρόμους της Θεσσαλονίκης
© V. Paravas
«Ξυπνάμε στις
9
και παίζουμε έξω
στη γειτονιά. Μετά πηγαίνουμε για
δουλειά κατά τις
2
στις καφετέριες.
Στις
5
πάμε σπίτι και το απόγευμα
πάλι παίζουμε. Το βράδυ γύρω στις
9
ξαναπάμε για δουλειά, μέχρι τις
2
στην παραλία. Κουραζόμαστε λίγο
όταν δουλεύουμε. Ο κόσμος όμως,
μας δίνει λεφτά. Κάθε μέρα μαζεύου-
με
8–10
ευρώ. Θα θέλαμε να σταμα-
τήσουμε. Όταν μεγαλώσουμε θέλουμε
να έχουμε ένα μαγαζί από εκείνο που
βάζουν τις ρόδες (σ.σ. συνεργείο αυ-
τοκινήτων).»
Λάμπρος και Φώτης,
αδέρφια
8
και
9
ετών
αντίστοιχα, με καταγωγή Ρομά από την Αλ-
βανία, που εργάζονται πουλώντας συνήθως
χαρτομάντιλα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡ ΤΑΣ
26
27
