«Στο Αφγανιστάν ήμουν στρατιωτικός.
Αναγκάστηκα να εγκαταλείψω τη χώρα
μου πριν
13
χρόνια γιατί κινδύνευε η
ζωή μου. Πήγα στο Ιράν, όπου έκανα
οικογένεια. Τελικά δε με αναγνώρισαν
ως πολιτικό πρόσφυγα και αναγκαστή-
καμε να φύγουμε και πάλι. Ήρθαμε
στην Ελλάδα πριν από
13
μήνες. Ταξί-
δεύαμε με τα πέντε παιδιά ένα μήνα
και τρείς μέρες. Με κάθε τρόπο. Με τα
πόδια, μέσα σε φορτηγά, με βάρκα.
Φτάνοντας στην Ελλάδα όμως, εγώ και
η γυναίκα μου χωρίσαμε. Είναι ακόμα
πιο δύσκολα τώρα. Δουλεύω σε μια
ζυθοποιεία και ο μισθός μου ίσα ίσα
μας φτάνει για τα βγάλουμε πέρα.
Τίποτα παραπάνω. Ανησυχώ πολύ για
το μέλλον και τα παιδιά μου. Τις νύχτες
δε μπορώ να κοιμηθώ από τις σκέψεις.
Εγώ δε θα είμαι πάντα εκεί. Θα πρέπει
να μορφωθούν για να μπορούν να
στηριχτούν στον εαυτό τους για ένα
καλό μέλλον. Ευτυχώς έχουν φιλοδο-
ξίες. Ο Χουσεϊν και η Φατιμά θέλουν
να γίνουν γιατροί, ο Χασάν μηχανικός
και ο Αλί αστυνομικός. Χρειάζεται
χρόνος για να ξεπεράσουμε ότι άσχη-
μο έγινε στο παρελθόν. Στο μέλλον
ίσως ξαναπαντρευτώ. Τώρα με χρειά-
ζονται τα παιδιά μου. Δεν έχω επιθυ-
μίες για τον εαυτό μου. Μόνο για
αυτά ελπίζω.»
Χαμιντ Ζαμάνι,
36
ετών, Αφγανιστάν.
Μεγαλώνει μόνος του τα πέντε παιδιά του.
«Ο κ. Ζαμάνι δίνει καθημερινά το δικό
του αγώνα με αξιοπρέπεια και κουρά-
γιο, να εργαστεί στην Ελλάδα χωρίς
να γνωρίζει τη γλώσσα και να επανα-
κτήσει την αίσθηση της ασφάλειας σε
μια ελεύθερη και δημοκρατική χώρα,
όπως οι υπόλοιποι πρόσφυγες. Αξιο-
θαύμαστος είναι γιατί δε διαπραγμα-
τεύτηκε ούτε λεπτό την αποκλειστική
φροντίδα των
5
παιδιών του, όταν
αναγκαστικά βρέθηκε αρχηγός μονο-
γονεϊκής οικογένειας.»
Νικολέτα Γιαννακοπούλου,
Ψυχολόγος
PRAKSIS
. Το πιο σημαντικό
για εκείνη είναι να τους κάνει να νιώσουν
ασφαλείς για να μπορέσουν να διεκδική-
σουν ξανά τη ζωή τους.
ΣΤΕΓΗ
«Εδώ το σχολείο είναι καλύτερο από
το Αφγανιστάν. Πέρυσι πήγα τη μισή
χρονιά στην έκτη δημοτικού και τώρα
είμαι στην πρώτη γυμνασίου. Έχω φί-
λους στο σχολείο. Εφτά αγόρια κι ένα
μόνο κορίτσι. Όλοι Έλληνες. Παίζουμε
ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Το καλοκαίρι
πήγαινα συχνά με τον καλύτερό μου
φίλο με το λεωφορείο για μπάνιο.
Στο Αφγανιστάν δεν έχουμε θάλασσα.
Εδώ μάθαμε να κολυμπάμε. Στο σπίτι
παίζω σκάκι με τον αδερφό μου το
Χουσεϊν. Δεν παίζουμε καθόλου ξύλο
μεταξύ μας. Αλήθεια. Όλοι κάνουμε
δουλειές, όμως μόνο εγώ και ο μπα-
μπάς μου μαγειρεύουμε. Ρύζι, κρέας,
πίτα, μπιφτέκια. Ο μπαμπάς μας φρο-
ντίζει πολύ. Δεν φωνάζει και είναι
πολύ καλός. Μας πηγαίνει στο πάρκο.
Στο σπίτι, του αρέσει να ακούει το
ράδιο. Η μικρή μου η αδερφή, Ζαχαρά,
δεν τον αφήνει στιγμή. Ακόμη μαζί
κοιμούνται. Όταν μεγαλώσω θέλω να
γίνω αστυνομικός για να βοηθάω αν-
θρώπους. Να κάνω καλά πράγματα.»
Αλί Ζαμάνι,
14
ετών. Ζει από τον Οκτώβριο
του
2007
, μαζί με τον μπαμπά του και τα
τέσσερα αδέρφια του, σε διαμέρισμα της
PRAKSIS
στο Περιστέρι.
© V. Paravas
34
35
