«Φύγαμε από το Αφγανιστάν λόγω του
πολέμου και της φτώχειας. Ήμουν,
όπως και πολλοί ακόμη, τελείως αβοή-
θητος από την πίεση των Ταλιμπάν.
Για κάποιους ανθρώπους, κυριολεκτι-
κά, δεν υπάρχει άλλη επιλογή στη
χώρα μου από το να εγκαταλείψουν
την οικογένειά τους και να ρισκάρουν
ακόμη και την ίδια τους τη ζωή για
να έρθουν στην Ευρώπη. Όλοι μας
περνάμε τόσα πολλά για να φτάσουμε
εδώ. Πώς νιώθω τώρα βλέποντας όλη
τη διαδρομή; Δεν το πιστεύω ακόμα.
Είναι σαν να μας πήραν τις ζωές και
να μας τις έδωσαν πίσω.»
Καμπίρ,
19
ετών από το Αφγανιστάν.
Γνωρίζει Αγγλικά και προσπαθεί να βοηθή-
σει τους συμπατριώτες του. Οι ψυχολόγοι
της
PRAKSIS
τον ονόμασαν αμέσως «φυσικό
ηγέτη».
© Αρχείο PRAKSIS
ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓ. ΑΝΔΡΕΑ
«Έφυγα από το Αφγανιστάν με δάνειο
από τον θείο μου ο οποίος έδωσε
7.000
δολάρια στους δουλέμπορους.
Ο πατέρας μου είναι ανάπηρος και τα
αδέρφια μου μικρότερα. Δεν είχα επι-
λογή. Έπρεπε να φύγω εγώ. Είναι
δική μου υποχρέωση τώρα να ξεπλη-
ρώσω το χρέος. Δώσαμε, μάλιστα, ως
ενέχυρο την αυλή του σπιτιού μας.
Ταξιδεύαμε για περισσότερο από ένα
μήνα. Συναντήσαμε πολλές δυσκολίες
στο δρόμο. Πολλές φορές χωρίς καν
φαγητό και νερό. Όταν περάσαμε τα
Ιρανικά σύνορα μας συνέλαβε η Αστυ-
νομία. Τους ικετεύαμε να μας αφή-
σουν. Ήταν όμως ανένδοτοι. Αναγκα-
στήκαμε να τους δωροδοκήσουμε για
να συνεχίσουμε.
Στα βουνά της Τουρκίας περπατούσα-
με και διανυκτερεύαμε για αρκετό
χρονικό διάστημα μέσα στο χιόνι.
Όταν φτάσαμε στην Κωνσταντινούπο-
λη μας έβαλαν σε ένα κοντέϊνερ με
το οποίο θα μας μετέφεραν. Ήμασταν
36
ώρες στοιβαγμένοι, χωρίς να μας
δώσουν τίποτα. Μας κατέβασαν σε
ένα δάσος. Περάσαμε δυο μέρες στη
βροχή, μέχρι που καταλήξαμε σε μια
πόλη στα Τουρκικά παράλια. Η τοπική
αστυνομία μας συνέλαβε και άρχισαν
να μας δέρνουν. Μόνο μόλις είδαν ότι
έβγαζα αίμα από το στόμα μου, στα-
μάτησαν να με χτυπάνε. Αν τους λέ-
γαμε ότι είμαστε από το Αφγανιστάν
θα μας έστελναν πίσω. Για αυτό τους
είπαμε με το ξάδελφό μου ότι είμαστε
από την Παλαιστίνη.
Στη συνέχεια, καταφέραμε και μπή-
καμε 24 άνθρωποι μέσα σε μια μικρή
βάρκα για να περάσουμε απέναντι.
Στη μέση της διαδρομής η μηχανή της
βάρκας χάλασε. Ο καιρός ήταν κακός
και υπήρχε θαλασσοταραχή. Βρεθήκα-
με σε μια στεριά και δεν ξέραμε που
βρισκόμαστε. Οι άνθρωποι που μας
βρήκαν ήταν πολύ ευγενικοί. Μας
δώσανε αμέσως νερό και τροφή. Τότε
μόλις μάθαμε ότι βρισκόμασταν στην
Ελλάδα. Πρέπει να δουλέψω για να
ξεπληρώσω το χρέος και να βοηθήσω
την οικογένειά μου.»
Ατζμάλ,
16
ετών, Αφγανιστάν.
Τον συνάντησαν οι εθελοντές και τα στελέχη
της
PRAKSIS
στον Αγ. Ανδρέα.
38
39
